Logika Arystotelesa jako wykładnia wiedzy zdobytej a nie rozwijającej się
Logika Arystotelesa była głównie narzędziem zajmującym się systematyzacją i tłumaczeniem wiedzy, którą już posiadamy. Nie tyczyła się jednak wiedzy, którą rozwijamy i pogłębiamy. Logika ta zajmuje się wiedzą zakończoną. W naturze rzeczy leży przechodzenie od ogółu do szczegółu. Umysł ludzki jednak funkcjonuje odwrotnie - tylko dzięki znajomości szczegółów jesteśmy w stanie iść w stronę ogółu i go wyjaśniać, tłumaczyć. W metodzie Arystotelesa widać gołym okiem czystą sprzeczność - natura bytu według niej byłą odwrotna naturze człowieka i jego umysłu. To, co leżało w naturze rzeczy było obce naturze umysłu ludzkiego. Człowiek musi najpierw posiąść wiedzę o szczególe, by móc przejść do ogółu, natomiast w naturze to ogół powstał najpierw, dopiero potem wyszczególniały się rzeczy bardziej złożone. Istniał więc u Arystotelesa podział na sylogizm oraz indukcję. Tym pierwszym nazywano wiedzę już osiągniętą, a tym drugim wiedzę rozwijającą się, tworzącą. Pojęcia te jednak jakby się zazębiają - jedno służy zdobywaniu wiedzy, drugie wykładaniu wiedzy już zdobytej.