Rozwój filozoficzny Arystotelesa
Arystoteles na samym początku swego życia uważał empiryzm za najbliższy swemu myśleniu. Spowodowane było to życiem w rodzinie lekarskiej, gdzie obserwacja oraz ocena widocznych zjawisk była najistotniejsza i wydawała się najlogiczniejszym rozumowaniem. Po przybyciu do Aten i trafieniu do szkół platońskiej, Arystoteles musiał zauważyć, jak wiele różni jego myślenie od myślenia choćby właśnie Platona. Nauka tego filozofa musiała przynajmniej z początku przypaść mu do gustu, gdyż w swych pierwszych tekstach pochwala i popiera naukę o ideach, wymyśloną przez Platona. Arystoteles na początku swego pobytu w akademii uważał za podstawę istnienia świata istnienie bytu samoistnego, wiecznego, uważał duszę ludzką za nieśmiertelną, a ludzi za istoty, które winny się kierować w swych działaniach głównie transcendencją świata. Jeszcze w tym pierwszym okresie ukształtowała się logika Arystotelesa. W głowie Arystotelesa znajdowały się już zaczątki pomysłów na pierwsze swe dzieła filozoficzne. Pobyt w akademii był więc dla niego niesłychanie owocny i rozbudził umysł filozofa, który do tej pory był nieco uśpiony. Ateny pomogły mu zacząć się rozwijać.